Foto: DNT Hordaland/pressefoto
- Annonse -
- Annonse -
- Annonse -

Laurdagskåseriet: Påskesekken og skiboksen er pakka og påsketuristane er vel framme i skiløypene. Om det er farleg? Det kjem vel an på om ein er austlending eller vestlending!

Av: Jan Morten Wiland Nesse, Stord24

Heilt ærleg slit eg med å forstå kvifor så mange nordmenn stiller kompassnåla mot potensielt livsfarlege nedfartar. Mange av dei liknar korketrekkjarar. Ein risikerar liv og helse dersom ein isklump eller toppen av ein stein stikk opp frå snøen. Eg ser føre meg Formel 1-sjåførar utan hjelm og alt for mykje adrenalin i blodet.

Kjem ein ut av trening etter å ha stått over påskeferien eitt år kan ein risikera å brasa inn i næraste tre i fyrste sving. Nervebanane mine i det limbiske system krøllar seg når eg tenkjer på alle ulukkene media melder om i påsken.

Er det nokon som tek opp så mange sjukehussenger at korridorane på norske sjukehus vert overfylte så er det desse halvgalne skiløparane som øydelegg seg kvart år. Flest vestlendingar faktisk, for austlendingane er ikkje så tøffe og vågale som oss kystsamar.

Vestlendingen kjem seg alltid ned til slutt. På ein eller annan måte. Og då han står der med skistubbane og armen i fatle smiler han breitt og seier at jammen var det ein minnerik tur. Og så lurer han på kva topp han skal setja kursen mot neste dag.

- Annonse -
- Annonse -

For stordabuen er det ikkje så lang veg til Kvamskogen. Eg kan framleis hugsa då eg var liten og sat i stoveglaset til besteforeldra mine i Samnanger og kikka ned på hovudinnfartsåra til skiparadiset. Då talde eg bilar. Eg sette eit kryss på skjemaet mitt for kvar bil eg såg med ski på taket.

I påsken hadde nesten alle Bergensregistrerte bilar som suste forbi både lang og farleg brei last. Båe vegar, både til og frå. Av og til tel eg som vaksen framleis bilar når eg besøker mi niognitti år gamle bestemor i Samnanger. Men då er det vel nostalgien som tek meg og minna om å ha heile livet foran seg. No er i jobb og har sjølv ungar eg snart lyt ta med til fjells og risikera livet for. Bestemor mi bur åleine i det same brune huset. Heldigvis. Eg kan overvaka vegen i nokre år til.

Påsken er ei tid då dei som driv i handelsbransjen storkosar seg. Eg tenkjer på kor mykje ein liten nærbutikk langs vegen til Kvamskogen kan tena på ei påskeveke. Skientusiastar handlar inn liter på liter med pils. Mest Hansa vil eg tru. Appelsiner og Toro sine vaffelposar.

Dei under atten lyt nøya seg med Kvikk-Lunsj. Vel, det går no eigentleg uante mengdar Kvikk-Lunsj til folk i alle aldrar i påsken. Dei tre horisontale stripene på Kvikk-Lunsjen er påsken sitt nasjonalflagg, skiløypene sin eigen Drapeau tricolore.

Og så sel nærbutikkane enorme mengdar solkrem med høg faktor og UV-blokk. Påsketuristen skal nemleg bli brun. Det er typisk. Påsketuristane ser det som eit statussymbol å møta opp brun som ein ost fyrste arbeidsveke etter påske. Fortelja om kvite skiløyper der snøbrystallane glitra i minusgradene. Dei som har hatt slalombrillene på for lenge tek seg vel ei eigenmelding vil eg tru.

- Annonse -

Raude Krossen og skihandlarane har det og travelt i påsken. Det ver selt hundrevis av ski og skistavar veka før påske. Raude Krossen ber øydelagte skiløparar og knekte ski ned frå fjellet og skibutikkane ler godt inni seg når påsketuristen kjem igjen året etter for å kjøpa seg eit nytt par ski. Eg har altså notert meg, bak øyret, at at dei som driv handel sit på ei gullgruve i påskeveka.

Eg har planar om å opna ein kjempebutikk på Gullbotn, like før Bjørkheim der storhandelen vanlegvis føregår. Der skal eg ha eit rikeleg utval med pils, Kvikk-Lunsj, appelsiner og solkrem. På tilbakevegen, på andre sida av fylkesveg 7, skal det vera ein litt mindre butikk der eg sel fyrstehjelpsskrin, plaster og nye ski til dei som har gått på trynet. Eg tenkjer at dette skal bli pensjonsordninga mi.

Tek du turen til Kvamskogen ser du heilt sikkert ganske mange austlendingar, men du spør deg nok kvar det har blitt av vestlendingen. Det er nemleg vanskelegare å leggja merke til han. Når austlendingane kjem her til det tøffe «vesten» frå det flate kornåkerlandet sitt på andre sida av fjellet legg dei opp løypa heilt annleis enn det vestlendingen gjer.

Dei har med seg kart for å få turen sin flatast mogleg. Dei går som regel i flokk og går mellom fjella i staden for å erobra dei. Når dei endeleg når målet sitt i Hådalen, eller Negerlandsbyen som det så politisk ukorrekt framleis heiter lokalt, er det fram med solkrem og mobiltelefon.

Slikt gjer ikkje vestlendingen. Når han skal på ski pakkar han brus og Kvikk-Lunsj i sekken og legg att fornuften heime. Er det skare høgg han inn sko og stavar i snøen for ikkje å rasa fleire hundre meter nedatt. Har han problem bruker han tenna i tillegg, tygg seg oppover med adrenalinet boblande i det limbiske system.

Vel oppe på kanten heng han på stavane eit sekund før han ser med galskap i blikket på neste topp. Verker det i armane er det ikkje noko å bry seg om, dei skal brytast på veg ned uansett. Slik held han på til han ikkje kan koma seg ein centimeter høgare. Då set han seg godt til rette, fram kjem Kvikk-Lunsjen og han ler godt av fjellvettreglane som fint er trykt på innsida av sjokoladepapiret.

Han kastar seg utfor kanten på veg ned og tenkjer at dette er moro! Lener han seg for mykje til venstre går det rett i Tokagjelet, for mykje mot høgre fell han ned dei høge stupa rett mot isen i Bøkselvi. Innerst inne sneiar tankane innom svigermor, kaffien og vaflane, men før han får tenkt ferdig kolliderer han med eit brak i hytteveggen. Om ikkje lenge kjem Raude Krossen og flyg han med luftambulansen til Haukeland.

Når han ligg der på gangen i sjukehussenga si saknar han allereie påskefjellet og seier til seg sjølv at: «Jo, me får håpa på at det vert like kjekt til neste år!».

Det er ikkje spøk å vera vestlending.

- Annonse -
- Annonse -
- Annonse -