Gunnar Ingebrigtsen er ein av dei faste middagsgjestae på Sagvåg Kafé. Foto; Jonas Sætre/Stord24
- Annonse -
- Annonse -
- Annonse -

I ei fersk boka om trufast frelsesarmésoldat Gunnar Ingebrigtsen (62), skildrar forfattar Håkon C. Hartvedt augneblinken som skulle endre livet til Gunnar for alltid.

Det er ganske nøyaktig 45 år sidan. Ein heilt vanleg haustmorgon, 31. oktober 1973, skulle vise seg å bli alt anna enn ein vanleg morgon for Gunnar Ingebrigtsen frå Stord.

– Det var berre nokre månadar etter at eg var blitt konfirmert. Då opplevde eg rett og slett det som dei kallar for englevakt. Eg hadde aldri vore ute for noko sånt før, eg kjende berre Herren teoretisk før det. Men denne dagen fekk eg oppleve han heilt i praksis.

Me møter Gunnar Ingebrigtsen på Sagvåg Kafé, der han er ein av dei mest trufaste middagsgjestane. I sofaen sit også Håkon C. Hartvedt, pensjonert redaktør i Fitjarposten, men framleis ivrig forfattar.

Denne gongen er Hartvedt aktuell med ei rykande fersk bok om nettopp Gunnar, ein mann han har kjent i over 25 år gjennom bedehusmiljøet på øya. I boka vert også den sjebnesvangre oktobermorgonen i 1973 omtalt.

– Sto fast som hurtigtørkande sement

Gunnar, som då budde på Almås i Sagvåg, var altså på veg for å rekke bussen til ungdomsskulen i Leirvik.

- Annonse -
- Annonse -

– Det som skjedde var at eg skulle nå den første bussen på morgonen, for eg likte veldig godt å kome inn på skulen før dei andre. Så såg eg at bussen kom i full fart bort Almåsbrekko, og eg sette på sprang. Eg var komen halvegs i brekka då det var ein voldsomt sterk hand som planta meg til jorda. Eg sto fast som hurtigtørkande sement, og eg tenkte ‘kva i verda er dette?’. Så høyrde eg ei røyst bak meg som seier at eg ikkje skulle ta den bussen som kom, men at eg skulle vente på neste.

Den første tanken var at det var nokre pøblar som skulle ta han. Det var nemleg noko han var alt for vant til på denne tida. Meir om det seinare.

– Eg trudde jo at no var det nokon som ville pøble med meg, for det var jo i den tida eg opplevde det. Men så kjende eg handa på høgre skuldera mi, og eg prøvde å få ho vekk med mi eiga hand, og så snur eg meg og ser absolutt ingen. Men eg høyrer røysta, og eg tenkte «er eg i ferd med å bli galen?’.

I ettermiddagsavisa til Sunnhordland vart ulukka omtalt. Guten som vart hardt skadd døydde seinare på sjukehuset. Faksimile: Sunnhordland

Gunnar fortel at han så opplevde at den usynlege handa slapp taket akkurat med det same bussen hadde passert.

Berre nokre titals sekundar seinare small det, like ved Sætrevik-krysset.

Ein lastebil køyrde ut frå Sætrevik, og kolliderte med bussen. I følgje ein notis i Sunnhordland på ettermiddagen same dagen traff lastebilen skulebussen slik at den bakerste delen vart stygt oppriven.

– For å gjere historia kort: Gunnar pleidde alltid å sitje i baksetet. Han som satt i baksetet den dagen blei drepen. Først alvorleg skadd, men så døydde han på sjukehuset etter nokre dagar, seier Håkon Hartvedt.

Englevakt

Det tok ikkje lange tida før Ingebrigtsen forsto at dette var ein heilt avgjerande augneblink i livet.

– Eg forsto først ikkje noko som helst av kva som hadde skjedd. Men eg tok neste buss til skulen, og så gjekk eg opp og banka på lærarrommet. Då spurte eg om eg kunne få snakke med konfirmantpresten. Seinare fortalte eg dette som hadde skjedd. Er eg i ferd med å bli galen, spurte eg? Då svarte presten ganske roleg, ‘veit du kva Gunnar, du har hatt englevakt’.

Episoden førte altså til at Gunnar begynte å søkje for alvor.

– Eg vaks opp i barnetru, men eg var veldig vaklande i den tida. No forandra alt seg.

– Er denne hendinga grunnen til at du har via så store deler av livet ditt til Frelsesarmeen?

– Ja, det kan du nok seie. Det var eit kall. Eg møtte kallet ved å bli soldat hos Frelsesarmeen på Stord, og no har eg passert 35 år som soldat i armeen.

Gunnar fekk tidlegare i år eldsjelprisen av Sparebank 1 på Stord. F.v.: Banksjef Hans Ola Røksund, Gunnar Ingebrigtsen og Knut Øyvind Markhus. Foto: Håkon C. Hartvedt

– Mobbinga kunne ha øydelagt livet mitt

Spolar me tilbake til åra før ulukka, så hadde Gunnar ei svært vanskeleg ungdomstid. Boka handlar mykje om ein tøff oppvekst i Sagvåg med mykje mobbing.

– Dette er heldigvis nokre år som eg har klart å leggje bak meg. Spesielt i ungsomsskuletida var det skikkeleg gale.

– Det var ikkje så lett å vekse opp på den tida og vere litt annleis?

- Annonse -

– Nei, langt i frå, det var ikkje noko lett. Viss ein då liksom prøver å tenkje på all mobbinga eg var ute for i den tida der, så var det berre ein ting som haldt meg oppe gjennom alt. Og det var det at eg fekk lov til å legge alt eg hadde over på Herren, og la Han få ta seg av det. Skulle eg begynne å ta hemn, så hadde det slått tilbake på meg sjølv, og då hadde det vore endå verre.

– Så du har ikkje kjend deg bitter?

– Då bitterheita vaks i mitt indre, då måtte eg berre gå til Herren og få legge det av hos han. For elles ville det ha øydelagt livet mitt.

– Men så, Gunnar, har du møtt igjen nokre av desse karane seinare? skyt Hartvedt inn frå sidelinja.

– Å, jada. Du veit, etter at eg hamna i Frelsesarmeen så har dei blitt så positive til meg at det er heilt enormt.

– Dei viser deg respekt no?

– Jau, dei gjer det.

– Det er kanskje dei som legg nokre ekstra mynter i gryta før jul?

– Eg veit ikkje, eg har ikkje spurt dei, ler Ingebrigtsen.

– Kva vil du seie til dei som kanskje går med litt dårleg samvit for kva dei sa og gjorde mot deg på denne tida?

– Nei, at dei kan berre slappe av. Eg har ikkje tenkt å hemne meg på det. Eg har lagt av meg alt det der, og eg har fått det altså så godt. For eg har ein Gud som held meg oppe gjennom alt.

Gunnar Ingebrigtsen og Håkon C.Hartvedt har kjend kvarandre i fleire tiår, men ideen om å skrive bok om Gunnar fekk ikkje Håkon før tidlegare i år. Foto: Jonas Sætre/Stord24

– Dei veit kva eg står for

Det er kanskje ingen andre frå Frelsesarmeen som har vore så synleg i bybiletet på Stord som Gunnar. Han set stor pris på alle møtene og kontakten han har hatt med folk gjennom år etter år framføre julegrytene. For Gunnar har det alltid vore viktig å først og framst vere medmenneske, så får misjoneringa eventuelt kome seinare.

– Det som er viktig er å møte folket på det planet dei er. Dei veit jo at eg er i Frelsesarmeen, det ser dei jo på uniformen min. Eg vil ikkje tre noko nedover hovudet på nokon, for det kan støyte dei vekk. Eg lar heller dei kome til meg. Dei veit kva eg står for, og då får dei ta sine eigne val.

– Ein leiar i Frelsesarmeen eg har snakka med seier om Gunnar at han er ein mann totalt utan maske. Gunnar er den same om han møter Kongen eller kven som helst i gata. Det trur eg er veldig rett, seier Hartvedt.

– Kor lenge kjem du til å halde fram som soldat i Frelsesarmeen?

– Heilt ærleg, så lenge Herren vil ha meg der.

– Det har vore eit godt liv?

– Eg har hatt eit herleg liv. Eg har det veldig godt. Det som er så stort for meg er at eg får lov til å dra rundt og møte så mange spennande folk. For meg er det livet.

Boka «Eg gjer meg aldri» skulle eigentleg lanserast denne helga, men då bøkene blei vekke på ferda frå trykkeriet i Danmark, må lanseringa utsetjast på ubestemt tid.

- Annonse -